IndexGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

Deel | 
 

 Chasing the butterfly

Ga naar beneden 
AuteurBericht
Xyloto

avatar

Aantal berichten : 89
Punten : 35

Dog profile
Leeftijd: 3 Years
Levenswijze: Just strolling somewhere different..
Partner: Come to meh honey!

BerichtOnderwerp: Chasing the butterfly   di 03 jan 2012, 00:52

[JAWH ONLY]
De zon scheen op zijn bruine vacht, die soms bevlekt werd door wit, een koel briesje waaide langs hem heen en zijn poten trippelden door een prachtig bloemenveld. Zijn tong hing tevreden uit zijn bek en zo nu en dan ontsnapte hij hijg uit zijn bek. Heerlijk was het soms om gewoon rustig te lopen door een veld. Xyloto voelde het koele gras onder zijn pootkussentjes. Die laatst een beetje waren verwond door zijn tochtje op het strand. Het was geen fijne herinnering, maar hij moest er maar mee leven. Ja, Xyloto was bijna verdronken in de zee. Hij wist het nog goed, het donkere water en zijn poten die in het niets spartelden. Het was eng geweest, maar hij had zich kunnen redden. Misschien door puur geluk, maar misschien was het wel door hemzelf gekomen. Het kon allebei, maar hij was al blij dat hij het overleefd had. Sindsdien is hij een beetje uit de buurt gebleven van diepe poelen met water, hij wilde dat niet nog een keer meemaken. Eén keer was genoeg voor hem.
Een kleine vlinder vloog net voorbij zijn neus. Zijn vleugels waren zachtgeel van kleur en er zaten allerlei cirkels op die grijsachtig waren omrand. Het lijf was bedekt met lichtbruine haartjes en zes poten staken onder zijn vleugels uit. Speels hapte hij met zijn tanden naar het gevleugelde insect. De vlinder vloog gewoon weer verder, alsof er niets was gebeurd en landde op een gele bloem. Xyloto deed een paar stappen om de bloem en bekeek zijn omgeving goed. Niets aan de rechterkant en niet aan de linkerkant. Dus het was onmogelijk om verstoord te worden door iets anders. Met een beter humeur begon hij de vlinder te bekijken en zag dat diens ‘snuit’ in de bloem was gestoken. Xyloto trok een vies gezicht aan de gedachte om een bloem te eten en was bijna vergeten dat hij niet al te veel moest bewegen. Maar helaas had de vlinder hem gezien en vloog angstig op. Kwaad sprong de corgi op en hapte in lege lucht, de vlinder was hem weer eens te slim af geweest..
Met een sukkelig gevoel strompelde hij verder door de velden, soms keek hij op of er nog een vlinder voorbij vloog, maar niets doorkruiste zijn pad. Zijn humeur was weer een beetje afgedaald naar ‘neutraal’ en hij kon voor een paar minuten niets leuks meer verzinnen. Was er maar iemand bij hem die met hem zou kunnen spelen. Ze zouden een avontuur kunnen begaan en op het eind afscheid van elkaar kunnen nemen. Dan zou Xyloto naar zijn favoriete slaapplek kunnen gaan en wensen dat hij nooit afscheid had hoeven nemen van zijn vriend. Maar dat was helaas niet zo. Hij was nu alleen en dat zou misschien wel zo blijven ook. Xyloto slaakte een diepe zucht en ging zitten en keek naar zijn, nog, witte pootjes. Waarom kon hij nou zo slecht vrienden maken? Was het dan zo moeilijk voor hem? Zonder het door te hebben, was dezelfde vlinder die hij net nog had weggejaagd op zijn kop geland.
Opeens verscheen er een vlinder voor zijn ogen, weer een zachtgele van kleur, net zoals die van net. Xyloto schudde snel zijn kop en zag dat het dezelfde vlinder was! vrolijk wiegde zijn staart heen en weer en hapte hij weer naar het insect. Bloemen werden door zijn gewicht verplettert en stuifmeel vloog in het rond. De vlinder wapperde wild met zijn vleugels en vloog steeds hoger op, hij bleef even in de lucht hangen. Alsof hij wilde dat Xyloto hem zou volgen, maar vloog toen weer weg. Xyloto draaide zich weer om en schrok op toen hij zag wat hij had veroorzaakt. Een pad van verpletterde bloemen lag voor hem en gele korrels zweefden in de lucht. Een paar van die korrels werd in zijn neus gezogen. Wat als gevolg had dat hij moest niezen en hij voor even zijn oogjes moest sluiten. Met tranende ogen keek hij op en rook opeens een vreemde hondengeur. Alert spitste hij zijn oren en keek alle kanten op. Maar hij kon nog niets zien. Was het maar zijn verbeelding of was die geur er écht geweest? Misschien was een andere hond al een keer hier langs gelopen en was de geur aan de bloemen blijven hangen. Maar hoe kon die geur dan zo duidelijk zijn? Was er dan net nog een hond hier geweest? Maar dan had Xyloto die toch allang gezien?
Al die vragen vlogen door zijn kop en hij moest gedwongen zijn ogen sluiten om weer helder na te kunnen denken. Op de meeste vragen had hij geen antwoord en dat was ook onmogelijk als hij niet wist wat er hiervoor was gebeurd. Misschien was het toch maar zijn verbeelding geweest. En wat dan nog? Niet zo lang geleden, wilde hij juist dat er een andere hond langs zou komen. Maar toen hoorde hij het stemmetje weer in zijn kop. ‘Maar wat als het zo’n slechte hond is die andere gewoon aanvalt?’

____________________________

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://skylandersworld.actieforum.com
 
Chasing the butterfly
Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
A Hopeless Prayer :: The Outskirts :: Het vlinderveld-
Ga naar: