IndexGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

Deel | 
 

 My fears are the mistakes of a brave heart ~

Go down 
AuteurBericht
Nirvana

avatar

Aantal berichten : 51
Punten : 38

Dog profile
Leeftijd: 2,6 years
Levenswijze: FOREVER ALONE.
Partner: d'You really think y'can handle this?

BerichtOnderwerp: My fears are the mistakes of a brave heart ~   ma 02 jan 2012, 10:43

E E R S T E D U D E D I E Z I N H E E F T

Met een lege blik staarde de Australian Shepherd naar de grote diepte onder haar. Ze was gefascineerd door het water dat ver beneden als woeste wezens tegen de rotswand aan beukten alsof ze deze nog verder uit wilden hollen dan dat ie al was. Ze wilde ook zo krachtig zijn als deze golven. Ze wilden er ook voor zorgen dat iedereen bij haar uit de buurt bleef omdat ze zo woest was. Ze wilde dat ze zó sterk was dat ze een verpletterende indruk zou achterlaten tijdens een gevecht. Maar zo zat ze niet in elkaar. Nirvana was niet zo'n soort hond. Nee, het paste totaal niet bij haar, dat gemene gedoe. Een gevecht vond ze geen probleem, hoewel ze ze liever uit de weg ging. Maar af en toe wenste ze dat ze wel slecht was, dat ze alleen maar uit was op bloed en dat iedereen bang voor haar was. Haar eeuwige energie die door haar aderen stroomden zouden goed van pas komen als haar karakter zo kwaadaardig was. Ze kon wel rustig zijn, alleen dat was heel lastig. Nirvana was een drukke hond, een beetje te speels voor haar leeftijd eigenlijk. Velen die haar tegenkwamen vonden haar te jong en onvolwassen voor haar leeftijd. Natuurlijk kon ze hen daar geen ongelijk in geven, maar ze was wie ze was en het zou niet veranderen. Daar kwam bij dat het af en toe heerlijk was om onbeschaamd te ravotten over de landschappen van Olymphia. En het kon ook heel handig zijn als ze weer eens weg moest rennen voor die verschrikkelijke mensen. De gedachte aan die plotseling bijna moordlustige wezens zorgde ervoor dat haar blik werd losgerukt van de klotsende golven. Haar mond trok strak in een rechte streep van ongenoegen. Die rotmensen hadden na de heftige storm een paar jaar geleden niets meer dan kwaad gedaan tegenover de honden. De meeste mensen dan, ze moest toegeven dat er ook nog mensen waren die wél aardig bleven doen. Nirvana had nooit gesnapt waarom die mensen nu ineens zo raar deden. Wat hadden ze verkeerd gedaan? Eerst waren de honden de troetelbeestjes van mensen. Niemand leek een afkeer aan ze te hebben. Maar dat was in één klap veranderd. Nou ja, eigenlijk wilde ze zich er ook niet druk om maken. Het was nou eenmaal zo, en net zoals haar karakter was dat van de mensen ook niet zo goed te veranderen. Met een klaaglijke zucht draaide ze zich met haar rug naar de grote oceaan en deinsde meteen achteruit. Voor haar stond een hond, een onbekende hond. Een grom ontsnapte onbedoeld haar bek, maar ze was geschrokken en kon er niet veel aan doen. Hoe stom, waarom had ze die geur niet eerder geroken?

[Moet nog even inkomen met dit poepzeltje ;D]

____________________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Cyder

avatar

Aantal berichten : 187
Punten : 59

Dog profile
Leeftijd: 4,5 years
Levenswijze: Time to unite our claws ~ El Derecho
Partner: A relationship is nothing for me.

BerichtOnderwerp: Re: My fears are the mistakes of a brave heart ~   ma 02 jan 2012, 11:06

Zijn ogen keken emotieloos voor zich uit. Hij keek door een raam, waarvan hij wist wie hier woonde. De maffia zelf. Hij zag hoe ze duidelijk spraken over de dood van hun drug-handelaar. Een grijns verscheen op zijn gezicht. Ze zagen hem niet, ze merkten hem niet eens op! Hij blafte tegen het raam en zag dat ze meteen opkeken. Meteen schoot een van de mensen op en rende naar de deur. Hij rolde met zijn ogen en rende weg het steegje in. Hij hoorde hem naar buiten stappen en huh zeggen. Maar het deerde hem niet meer. Ze wisten nu zeker wat hij van plan was. En vluchten was niet mogelijk. Want hij kon ze altijd vinden. Hij kon hun geur overal ruiken. Zelfs op de meest stinkende plek ooit. Hij grijnsde kort en liep kort langs de markt. Met zijn achterpoot sloeg hij tegen het houten bakje waar appels in lag. Die appels vielen met een harde klap op de grond. De man achter de balie schreeuwde rot hond naar hem toe. Maar al snel werd het vreselijk stil. Vanuit zijn ooghoek zag hij hoe de mond van de man openviel toen deze hem herkende. Hij zag hoe de man onhandig zijn telefoon uit zijn zakken probeerde te krijgen en de politie probeerde te bellen. Maar voordat het het uiteindelijk was gelukt was hij allang de stad uit gelopen. Zonder er ook maar over na te denken waar hij heen liep. Zijn ogen staarden kalm voor zich uit. Zijn poten stapten rustig rustig voor zich uit. Hij grijnsde kort. Nu nog maar 19 maffia mensjes te gaan. En dan zou hij achter die vuile baas aan gaan. Die zou de meeste pijn voelen van allemaal. Al snel rook hij de geur van een andere hond, Een teef. Zijn ogen keken verfrist op. Hij liep niet echt rechstreeks naar de teef. Maar het leek er nogal op alsof ze hem niet opmerkte. Hij kuchte even, maar ze leek het niet te merken. Hij ging zitten en keek even om zich heen. Hij bevond zich op de kliffen, vanuit hier zou er een prachtig uitzicht moeten zijn. Hij liep naar de rand van de klif en keek naar de zee. Prachtig. Een ding wat een hond waarschijnlijk nooit had gedaan: Over zee gaan. Het zou hem wel cool lijken, maar echt graag wou hij het niet. Zijn ogen gleden terug naar de teef. Maar hij zei niks. Het was meer voor de beleefde honden om goedendag te zeggen. En zo beleefd was hij niet. Eerlijk gezegd, hij had nooit geleerd om beleefd te zijn. Hij was een wilde reu, die deed waar hij zin in had. En weet je, dat kon hij ook. Hij kon de mensen treiteren, vermoorden, en pijn doen. En nog steeds hadden ze hem niet te pakken. Wat dachten ze wel als ze achter hem aan gingen? Dat ze een hond konden vangen zonder slag of schot? Hij schudde kort met zijn hoofd. Nee, zo gemakkelijk ging het niet met honden.

~Het voelt als een klein postje x3

____________________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Nirvana

avatar

Aantal berichten : 51
Punten : 38

Dog profile
Leeftijd: 2,6 years
Levenswijze: FOREVER ALONE.
Partner: d'You really think y'can handle this?

BerichtOnderwerp: Re: My fears are the mistakes of a brave heart ~   ma 02 jan 2012, 11:23


Een grote, stevige reu stond kalm voor Nirvana’s neus. Ze gromde nogmaals, deze keer om aan te geven dat hij iets te dicht bij stond naar haar zin. Wat moest ze hier van denken? Hoe moest ze hierop reageren? Een beetje verward schudde ze haar kop en dwong zichzelf een andere uitdrukking op haar gezicht te plaatsen, maar dat ging niet zo makkelijk. Ze haalde eens diep adem en liet de schrik langzaam wegebben, net zoals de golven van het strand wegebten wanneer het eb werd. Daarna keek ze de reu recht in zijn donkere ogen en knipperde een paar keer. ”Goeie… Goeiemiddag?” stootte ze uit, de verwarring duidelijk in haar stem laten horend. Ze schoof ongemakkelijk met haar poten heen en weer en hield haar kop laag om aan te geven dat ze geen bedreiging was voor de reu tegenover haar. Ze was altijd erg voorzichtig geweest met zulke ruiguitziende honden. Je wist maar nooit wat voor kwaad ze in de zin hadden, of wat hun eigenlijke bedoelingen waren. Het was al vaker voorgekomen dat Nirvana door zo’n ruige bink was aangevallen, maar er waren ook gevallen geweest dat er achter zo’n rossig koppie eigenlijk een heel groot hart verborgen lag. Ze wist nu wel zo’n beetje hoe ze een hond los moest krijgen om een gesprek te beginnen, maar haar tactiek werd grotendeels bepaald door de reactie van haar gesprekspartner. ”Wie vereerd mij met zo’n apart welkom?” Nirvana liet haar ogen schitteren in het zonlicht en glimlachte vriendelijk. Ze zou er snel genoeg achterkomen als de hond tegenover haar hier niet gediend van was, maar ergens dacht ze dat ze wel een beetje indruk zou maken. Op een vriendschappelijke manier, natuurlijk, ze was niet op iets verders uit. Ugh, daar had ze altijd zo’n hekel aan. Het vooroordeel dat het praten met een hond van het andere geslacht meteen betekende dat je diegene leuk vond. Het moest toch gewoon kunnen, een goed gesprek met het andere geslacht? Zolang er maar geen echt geflirt bij te kijken kwam, dan was dit een gewoon gesprek. Daar kwam nog bij dat Nirvana helemaal geen zin had in dat kleffe gedoe. Ze wilde gewoon even praten met deze reu, hem een beetje uithoren over zijn dagelijkse leven. Dat moest toch gewoon kunnen zonder dat iedereen hen met ongeloof aan zouden kijken?

[Dit voelt pas als een klein postje o.o]

____________________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Cyder

avatar

Aantal berichten : 187
Punten : 59

Dog profile
Leeftijd: 4,5 years
Levenswijze: Time to unite our claws ~ El Derecho
Partner: A relationship is nothing for me.

BerichtOnderwerp: Re: My fears are the mistakes of a brave heart ~   ma 02 jan 2012, 11:46

Zijn ogen richtten zich op de teef. Die het een beetje ongemakkelijk leek te vinden. Dat hij zo dicht bij haar stond. Hij kon haar zelfs voelen ademen. Dus zette hij kalm een stap achteruit. "Goeie...Goeiemiddag?" Stootte ze eruit. Hij reageerde met een kort woord. "Hmm." Het klonk misschien wat bot. Maar zo zat hij nou eenmaal in elkaar. "Wie vereerd mij zo'n apart welkom?" Sprak de teef uit. Hij liet een grijns zien. "De naam is El Tigre, En tegenover welke schitterende teef sta ik?" Zijn stem klonk charmant. En het accent maakte het nog charmanter. Hij keek de teef aan. En haalde diep adem. Ze kende hem waarschijnlijk bij naam, El Tigre. De eerste hond met zo'n groot bedrag op zijn Reward blaadje. Hij grinnikte kort en glimlachte naar haar. Maar juist dat, maakte hem meer gewild. Hij gebruikte het niet vaak, maar bij teven kon hij gewoon niet anders. Hij was tenslotte een echte charmeur. Iemand die je rozen bracht, en die je naar een romantische plek bracht. Maar als je verder dan dat wou, een vaste relatie. Dan was hij verdwenen. Hij hield niet van vaste relaties. Dan was hij namelijk niet meer zo vrij als nu. Dan moest hij altijd rekening houden met iemand of meerdere honden. Misschien werd hij dan zelfs vader. Naja, vader zijn zo hem makkelijk afgaan in ieder geval. Zijn kinderen zouden hem bewonderen om zijn daden. En hij zou zijn eigen zonen, die zijn bloed mee draagden, het vak van hun vader leren: Stelen, moorden en gijzelen. Geen enkele hond die je dat beter kon leren dan hij, El Tigre. Cyder, zijn echte naam, deerde niet echt meer in zijn leven. Hij hield meer van zijn bandieten naam. Daarom kende niemand zijn echte naam ook. Niemand die er ooit van hadden gehoord. En sommigen dachten zelfs dat El Tigre ze échte naam was. Dat was natuurlijk dom. Want wie noemde zijn zoon nou El Tigre. Hij grinnikte even en sloot zijn ogen. Tuurlijk. Zijn ogen opende hij weer en hij keek de teef aan. Haar naam wist hij nog niet, dat was altijd een raadsel. Honden konden zijn naam altijd weten, omdat ze over hem gehoord zouden hebben. Maar hij wist niks van al die andere honden. Naja, zij waren waarschijnlijk nooit boeven geweest. En hadden dus ook geen bandieten naam of iets dergelijke. Hij keek even kort om zich heen. De kliffen waren nogal kaal, maar toch was het prachtig. "De mensen houden vanavond een soort feest op de markt, en er is veel voedsel daar. Heb je misschien zin om me te vergezellen? Ze zeggen dat het eten daar overheerlijk is." Hij liet een glimlach zien. Zijn accent maakte de zin geheel compleet, wat het altijd deed. Dat vond hij het beste aan zijn accent. Hij was er onlangs gehecht aan geraakt, zijn accent, ja daar was hij trots op. En op zijn reputatie was hij ook trots op, altijd.

____________________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Nirvana

avatar

Aantal berichten : 51
Punten : 38

Dog profile
Leeftijd: 2,6 years
Levenswijze: FOREVER ALONE.
Partner: d'You really think y'can handle this?

BerichtOnderwerp: Re: My fears are the mistakes of a brave heart ~   ma 02 jan 2012, 12:27

Als teken dat de reu had begrepen wat ze bedoelde met haar grom, deed hij een pas naar achter. Nirvana voelde meteen dat ze zich een stuk opgeluchter voelde, maar haar wantrouwen was daarmee niet minder afgenomen. Ze bleef nog altijd op haar hoede, niet wetend uit welk straatje deze reu kwam. ”Hmm,” was het korte antwoord dat er werd gegeven op haar begroeting. Het kwam niet erg beleefd of geïnteresseerd over, en meteen viel de zin om een gesprek met de reu te voeren weg. Als de ander er duidelijk geen zin in had, hoefde het van haar ook niet zo nodig meer. Dan moest zij zeker al die moeite doen voor niks? Amehoela. Hij zocht het maar lekker uit met zijn gespierde lichaam. Even wilde ze haar rug naar hem toe keren, of misschien zelfs weglopen, maar de reu leek nog niet klaar te zijn met praten. ”De naam is El Tigre, en tegenover welke schitterende teef sta ik?” Nirvana’s wantrouwen werd in een klap weggevaagd. De reu, of El Tigre zoals hij zichzelf noemde, had haar zwakke plek gevonden. Ze kon even niets anders doen dan hem door haar wimpers aan te kijken en een domme grijns sierde haar gezicht. Maar meteen hoorde ze de stem van haar moeder door haar kop gonzen: ‘Don’t you ever dare to fall in love at first sight.’ Het teefje glimlachte even. Haar moeder had gelijk, en ze zou er ook naar luisteren, maar komaan, van zo’n complimentje werd toch elke teef warm? ”El Tigre dus…” herhaalde ze zijn naam kort. Zoals zij het zei klonk het vast heel plat en niet cool, maar zoals hij zijn eigen naam uitsprak klonk het alsof hij het schoffie van de familie was. En die familie had hij vast in een heel ver land achtergelaten om hier dapper te doen, aangezien zijn accent zeker niet van hier kwam. Als dat zo was, had Nirvana allang al de perfecte partner gevonden. Want mijn gód, wat klonk dat sexy! ”Nirvana is de naam, baby zei ze zwoel. Daarna liet ze haar rustige lach horen. Die lach, die paste compleet niet bij haar. Ze was druk, of hoorde dat in ieder geval te zijn, en haar lach… Soms kon ze hem gewoon niet uitstaan. Het was net alsof ze nep lachte, alsof ze het niet meende. Maar dat was heus niet zo. Af en toe kon dit voor irritante situaties zorgen omdat ze werd verdacht van sarcastisch lachen of iets dergelijks, en sommigen leken daar blijkbaar niet tegen te kunnen. Met een schuin oog keek ze toe hoe El Tigre zou reageren. Hopelijk zou hij haar lach wél een beetje kunnen waarderen.
Het bleef een tijdje rustig. El Tigre had zijn blik naar de zee geworpen en Nirvana die van haar naar de grond. Ze liet haar staart druk heen en weer zwiepen zoals hij altijd deed. Dit deed ze vooral om de energie een beetje kwijt te raken. Eigenlijk kon ze ook helemaal niet stil zitten en moest ze altijd iets bewegen, anders leek het wel alsof ze gek werd in haar hoofd. En dit was eigenlijk de enige manier om haar energie kwijt te kunnen zonder anderen erbij te betrekken of ermee lastig te vallen. ”De mensen hebben vanavond een soort feest op de markt, en er is veel voedsel daar,” trok de zwoele stem van El Tigre haar weer uit haar gedachten. Ze keek op en zag dat hij nog steeds naar de zee keek. ”Heb je misschien zin om me te vergezellen? Ze zeggen dat het eten daar overheerlijk is.” Een nieuwe glimlach trok Nirvana’s mondhoeken omhoog. Natuurlijk wilde ze dat! Maar aan de andere kant… Ze durfde eigenlijk niet meer zo goed bij de mensen in de buurt te komen. Ze waren allemaal zo bozig, terwijl ze voor de orkaan juist heel erg aardig waren voor de honden! Het teefje kon maar niet achterhalen wat er precies was gebeurd, maar ze had ook niet veel zin haar hoofd daar over te breken. Het enige waar ze nu aan moest denken was het aanbod van de donkere reu voor haar. ”Ik weet het niet…” zei ze twijfelend. ”Die mensen, ik vertrouw ze niet meer. Ze doen raar, ik word bang van ze.” Nirvana liet ongerust haar oren in haar nek liggen en liet zich opstandig op haar achterste vallen. ”Ik denk dat we dat beter niet kunnen doen.” Wat ze hem niet vertelde, was dat ze veel liever hier zat, kijkend naar de zee in plaats van zich te mengen in de drukke menigte. Hoe El Tigre hierop zou reageren? Dat zag hij maar. Desnoods liet hij haar hier achter en ging zelf eten, maar zij had er niet zoveel zin in.

[Roteinde :l]

____________________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Cyder

avatar

Aantal berichten : 187
Punten : 59

Dog profile
Leeftijd: 4,5 years
Levenswijze: Time to unite our claws ~ El Derecho
Partner: A relationship is nothing for me.

BerichtOnderwerp: Re: My fears are the mistakes of a brave heart ~   di 03 jan 2012, 01:26

Zijn lichaams staal bleef er normaal uit zien. Hij keek de teef kort aan. Wachtend op haar prachtige naam. ”El Tigre dus…” Begon ze. Hij knikte kot en sloot even zijn ogen. Ja, El Tigre. ”Nirvana is de naam, baby" Zei ze op een zwoelle manier. Zijn mondhoeken gingen een stukje omhoog. Het zag ernaar uit alsof de teef keihard voor hem viel. Als ze maar niet dacht aan een vaste relatie. Want dat ging hem wat te ver. ”Ik weet het niet…” Hoorde hij haar twijfelend zeggen. ”Die mensen, ik vertrouw ze niet meer. Ze doen raar, ik word bang van ze.” Ze ging opstandig op haar achterste zitten, en hij voelde al wat er aan kwam. Ze ging nee zeggen. ”Ik denk dat we dat beter niet kunnen doen.” Sprak ze uit. Hij knikte en keek kort weg. Zijn ogen gleden dit gebied af. "Oke, prima.." Sprak hij stil uit. Hij keek weer terug naar Nirvana. Zijn ogen gleden langs haar door, naar de zee. Hij grinnikte kort waarna hij zijn ogen sloot. Ja, Ze wou niet geheel mee. Hij opende zijn ogen weer. "Echt niet?" Vroeg hij aan haar. Zijn accent kwam weer naar voren. Hij keek Nirvana vragend aan. Hij wou het echt zeker weten. Hij trok even met zijn oren en keek weg van haar. Hij keek over het platte vlak heen. Een grijns verscheen op zijn gezicht. Fantastisch gebied hier. Zo zichtbaar, maar toch zo ruig. Hier kun je heel hard rennen. Zijn ogen gleden terug naar Nirvana. "Als je het heel zeker weet dat je niet mee gaat zeg het dan maar." Sprak hij uit met een brede glimlach op zijn snoet. Hij snoof kort in de lucht. Alle geuren die hier ronddwaalden kon hij makkelijk uit elkaar houden. Hij rook een dood dier, dat hier al 2 dagen lag. Hij rook mensen geur, maar die was oud. Hij rook de geur van papier. Hij rook de geur van zout en benzine. Alsof mensen hier iets wouden verbranden. Zijn ogen gleden nogmaals over het gebied. Ergens in een hoekje lag een stapel bladeren die zeker verbrand waren. Maar het vuurtje had niet lang gebrand. Hij snoof nogmaals en rook dit keer de geuren van kinderen. Dus kinderen hadden dit gedaan. Hij snoof kort en keek terug naar Nirvana. Wachtend op een antwoord van haar. Wanneer hij dit nog steeds niet had gekregen snoof hij nogmaals in de lucht. Hij rook de geur van meeuwen in de lucht. Hij rook ook de geur van een vos, die gevaarlijk zijn voor pups , niet voor honden. "Nog een laatste kans om je te bedenken, schat." Sprak hij uit. Zijn mondhoeken gingen omhoog. Hij zou nog even wachten op de teef. Als ze nog steeds niet wou, dan zou hij weg moeten gaan. Maar hij was een echte vasthouder. Als ze nee of ja zei, dan zou hij gewoon 's morgens naar haar toe gaan en haar rozen brengen. Zo'n charmeur was hij wel.

~ Nu voelt het pas klein..

____________________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Nirvana

avatar

Aantal berichten : 51
Punten : 38

Dog profile
Leeftijd: 2,6 years
Levenswijze: FOREVER ALONE.
Partner: d'You really think y'can handle this?

BerichtOnderwerp: Re: My fears are the mistakes of a brave heart ~   di 03 jan 2012, 02:53


Nirvana merkte dat El Tigre duidelijk een beetje teleurgesteld was toen ze zijn aanbod afsloeg. Nou ja, het was haar eigen keuze, en ze was te koppig deze bij te stellen. Daar kwam bij dat ze eigenlijk helemaal niet zoveel zin had hier weg te gaan bij de klif, en dat ze zich op een of andere manier een beetje ongemakkelijk ging voelen in het bijzijn van de reu. "Oke, prima..." was zijn teleurgestelde toegeving. Nirvana knikte afwezig om op een of andere manier zijn woorden te bevestigen. Ze voelde dat hij naar haar keek, en demonstratief keek ze een andere kant op. Was ze nou echt zo dom om hem leuk te gaan vinden? Nee, echt niet! Het probleem met haar was wel dat ze erg snel gecharmeerd van iets raakte, en dat ze dan ook zo zou reageren. Maar meestal was dat gevoel na een paar woordwisselingen ook weer verdwenen, en ze wilde geen enkele reu teleurstellen. "Echt niet?" vroeg El Tigre nogmaals, en Nirvana schudde wild haar kop. Echt niet. Tenzij hij haar een beetje om kon praten, daar kon ze ook heel slecht tegen. "Als je het zeker weet dat je niet mee gaat zeg het dan maar," drong hij aan. De australische herder voelde een beetje irritatiekriebel naar boven drijven. Hij dramde wel heel erg door, moest ze toegeven. Ze vond het niet zo prettig als anderen perse hun zin wilden hebben. Niet dat El Tigre dit duidelijk liet merken, maar ze vond wel dat hij er iets te ver mee doorging. "Weet je, El Tigre, ik ben heel standvast. Met zeuren kom je niet ver bij mij," waarschuwde ze hem met de irritatie duidelijk in haar stem. Ze draaide haar kop weg en liet zich op de harde rotsgrond van de klif vallen waarna ze haar voorpoten over elkaar sloeg. "Ik ga niet mee naar die rotmensen van je," Ergens voelde het best wel pijnlijk om zijn woorden met dat romantische accent af te wijzen, maar dit is nou eenmaal wat ze wilde. En haar wil was haar wet, anderen moesten er maar mee leven. "Nog een laatste kans om je te bedenken, schat," zei El Tigre weer. Nu begon de irritatie pas echt op te hopen. Nirvana begon hem een beetje een zelfverzekerde kwal te vinden, maar ze wist dat ze eigenlijk nog niet mocht oordelen over iemand die ze nog maar net kende. Nirvana liet een duidelijke grom haar bek verlaten. Daarna trok ze haar lippen op en liet haar tanden zien, hoewel ze wel kon bedenken dat de reu hier helemaal niet bang van zou worden. Zelf had hij immens grote knagers, zelfs zij werd er een beetje bang van. Daar kwam nog bij dat hij ook vast veel sterker was, véél sterker. Ze besloot zich nog een beetje koest te houden, en antwoorde koeltjes: "Nee blijft nee, popje." Daarna draaide ze zich een halve slag zodat ze uitkeek op de eindeloze zee. Ze liet haar blik meevaren met de woeste golven en liet eveneens haar gedachten wegsijpelen. "Dan mag je nu weer gaan."

____________________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Cyder

avatar

Aantal berichten : 187
Punten : 59

Dog profile
Leeftijd: 4,5 years
Levenswijze: Time to unite our claws ~ El Derecho
Partner: A relationship is nothing for me.

BerichtOnderwerp: Re: My fears are the mistakes of a brave heart ~   wo 04 jan 2012, 00:47

Zijn bruine ogen keken de teef aan. Een glimlach liet hij kort zien. Wachtend op het antwoord van Nirvana, de teef voor hem. "Weet je, El Tigre, ik ben heel standvast. Met zeuren kom je niet ver bij mij," Zei ze tegen hem met lichte irritatie in haar stem. Hij knikte kort en keek weg. Dat was dus een nee, blijkbaar. "Ik ga niet mee naar die rotmensen van je," Hij trok een wenkbrauw op. "Ik was niet van plan om bij die mensen te gaan, hoor." Sprak hij stil uit. Zijn oren gingen lichtjes heen en weer. "Nee blijft nee, popje." Sprak ze uit, en daarmee wist hij zeker dat ze niet mee zou komen. "Dan mag je nu weer gaan." Hoorde hij har zeggen. Hij haalde zijn schouders op en stond op. "Oke dan.." Sprak hij uit waarna hij kort met zijn hoofd schudde en zich omdraaide. "Dan..ga ik maar doei snoes" Hij zette een poot vooruit en al snel volgden de anderen. Zijn looppasje was nogal charmant. Terwijl hij het zelf niet eens in de gaten zou hebben. Hij verdween achter de stenen die het einde waren van de kliffen. Zijn poten brachten hem voort door het bos waar hij kort zuchtte. Ja, Ze had nee gezegd. Maar hij liet zich niet zomaar wegduwen door iemand. Hij liet ze verliefd op hem worden, Door zijn charmante gedrag. Hij grinnikte kort en sloot zijn ogen. Als hij zo even nadacht, was de enige reu die hij ontmoet had Oreo. Hij wou niet veel teven achter elkaar spreken. Hij gooide zich eerst op Nirvana, En als zij niet meer goed voor hem was dan ging hij verder met andere teven. Zo simpel ging dat. Hij had nooit medeleven voor andere honden. Misschien later wel, als hij een roedelleider was. Maar dan zou hij dat nog steeds doen hoor. Niets hield hem tegen van zijn eigen karakter, zelfs de dood niet. Sinds kort had hij een van de maffia vermoord. De meest slapste, eerlijk gezegd. Om de maffia te laten weten dat hij van slap naar sterkst zou gaan. De baas zou nu wel plannen hebben om hem te vinden en te vermoorden. Maar dat ging ze niet lukken, zelfs als ze huurmoordenaars in huurden. Hij was niet bang voor ze. Hij liet zijn tong uit zijn bek hangen en slaakte een diepe zucht. Daar ging hij weer, op pad door AHP, Het gebied waar de mexicaanse hond zich had gevestigd.

____________________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Nirvana

avatar

Aantal berichten : 51
Punten : 38

Dog profile
Leeftijd: 2,6 years
Levenswijze: FOREVER ALONE.
Partner: d'You really think y'can handle this?

BerichtOnderwerp: Re: My fears are the mistakes of a brave heart ~   do 05 jan 2012, 03:01

Nirvana wist dat ze misschien iets te koppig was geweest door El Tigre meerdere malen af te wijzen voor zijn aanbod, maar het was in ieder geval wel iets waar ze compleet achter stond. Ze wilde hem niet afschrikken door over te komen als een of ander onmogelijk teefje, maar stiekem was ze dat wel. Eigenlijk hoopte ze een beetje teleurstelling in zijn ogen te zien na al haar afwijzingen, maar het enige waar ze teleurstelling uit kon opmaken was de zachte toon waarop hij sprak. ”Ik was niet van plan om bij die mensen te gaan, hoor,” zei hij. Nirvana kantelde haar kop schuin en keek hem vragend aan. Hij was niet van plan bij die mensen te gaan? Maar hij wilde toch naar de markt gaan, dé plek waar alle mensen zich verzamelden? Even was ze in verwarring. Nee, ze snapte hem even niet meer. ”Waar heb je het over?” vroeg ze hem. ”Je wilt niet naar de mensen gaan, maar wel naar de markt, waar het stikt van de mensen vanavond?” Ze hoopte op een lang antwoord, zodat ze nog even kon genieten van zijn Mexicaanse accent voor hij weg zou lopen na haar volgende uitspraak waarin ze hem vertelde dat hij weer mocht vertrekken. De Australische herder was er misschien nog niet helemaal van overtuigd of ze dat beter niet had moeten zeggen, maar El Tigre leek ook niet echt haast te hebben met wegkomen. ”Dan..ga ik maar doei snoes,” zei hij charmant waarna Nirvana een klein sprongetje van blijdschap in haar onderbuik voelde. Niet omdat ze blij was dat hij weg ging, maar omdat hij haar net “snoes” had genoemd. Ze voelde zich ernstig gecharmeerd door deze knappe reu, maar wist zichzelf er niet echt een houding mee te geven. Al die complimentjes… Ze had zoiets nog nooit gehad en wist dus ook niet echt wat ze ermee moest doen. Zou ze er op in moeten gaan of zou ze het een beetje hard-to-get moeten spelen? Tja, op liefdesgebied was Nirvana echt een ramp. Ze had er geen enkele ervaring, vooral omdat reutjes haar niet aantrekkelijk leken te vinden. Dat zou vast komen door haar onvolwassenheid af en toe. Maar ze had wel gemerkt dat ze hier bij El Tigre redelijk rustig was. Haar drukke karakter leek in één klap te zijn weggeveegd. Ze was er wel blij mee, maar ze wist ook dat haar grootste karakterpunt hiermee was weggewerkt. En of ze daar wel zo blij mee was…
Langzaam hoorde Nirvana hoe de pootstappen van de reu wegstierven. Met een ruk draaide ze haar kop om te zien of ze misschien nog een glimp van zijn gespierde lichaam kon opvangen. Maar alles wat ze zag was een grote leegte voor haar, waar in de verte kleine, vage silhouetten van de voorste bomen van het bos tevoorschijn kwamen. Moest ze niet achter hem aan gaan? Misschien toch maar over haar angst heen en naar die markt gaan? Plots, zonder dat ze het zelf tegen kon houden, begonnen Nirvana’s poten te bewegen terwijl haar neus braaf de geur van El Tigre opspoorde. Een beetje paniekerig liet ze zich meevoeren door deze rare kracht, misschien haar onderbewuste? Het duurde niet lang voor het snelle teefje een bekend gestalte in de verte zag staan. ”Hoe laat spreken we af?” riep ze hijgend, terwijl ze slippend tot stilstand kwam. Ze liet haar tong uit haar bek hangen terwijl ze rustig probeerde adem te halen. Ze liet zich op haar achterste vallen en wachtte ongeduldig op het antwoord dat El Tigre haar zou geven. Zou hij nog wel willen?

____________________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud




BerichtOnderwerp: Re: My fears are the mistakes of a brave heart ~   

Terug naar boven Go down
 
My fears are the mistakes of a brave heart ~
Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
A Hopeless Prayer :: The Water :: De kliffen-
Ga naar: