IndexGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

Deel | 
 

 So alone..

Ga naar beneden 
AuteurBericht
Xyloto

avatar

Aantal berichten : 89
Punten : 35

Dog profile
Leeftijd: 3 Years
Levenswijze: Just strolling somewhere different..
Partner: Come to meh honey!

BerichtOnderwerp: So alone..   ma 02 jan 2012, 02:11

[OPEN]
Zijn kleine witte pootjes trippelden over het zand, het geluid van de rustige zee weerklonk in zijn oren en het gras aan de andere kant wiegde kalm in de zoute zeewind. De zon scheen fel en liet zijn stralen neerdalen op zijn vacht, die steeds warmer werd door de hitte. Rustig kwam hij tot stilstand en keek even uit over de grote massa van water. Een prachtig gezicht was het, de golven werden steeds zwakker naarmate ze de kust naderde en het schuim verdween al binnen een paar seconden. Soms had Xyloto gewoon zin om al zijn energie te verspillen en in het koele water te springen. Zich gewoon even gedragen als een jonge pup, die zich nog wild en speels kon gedragen. Maar nee, hij was al volwassen en hij mocht gewoon van zichzelf zich niet zo gedragen. Hij zakte door zijn achterpoten en ging zitten op het, nog, droge zand. Tevreden kneep hij zijn ogen dicht en liet zijn tong wat verder uit zijn bek hangen. Hij nam een grote hap lucht en uitte die weer als een zucht. Heerlijk. Wat was het toch geweldig om even rust te nemen op het strand. Hij wist nog goed hoe hij hier als pup had gespeeld met zijn broer, Mylo. Samen waren ze niet te stoppen geweest, altijd maar spelen en spelen. Dat die tijd zo makkelijk was geweest, gewoon voor je laten zorgen. Maar nee, dat was nu voorbij en hij kon niet teruggaan. Xyloto moest maar accepteren dat hij geen pup meer was, maar gewoon volwassen. Serieus, voor zichzelf zorgen en geen kinderachtige spelletjes meer. Vreselijk vond hij het soms om ’s avond alleen in slaap te vallen. Zo was het leven maar. Dacht hij elke keer als hij naar de sterrenhemel keek en het licht hem nog een klein blikveld gaf. Vannacht zou het vast weer zo gaan, zonder gezelschap een rustplek zoeken en eenzaam in slaap vallen. Van zijn broer had hij ook al niets meer gehoord. Zorgen kropen door zijn kop en hij keek even om zich heen. Misschien was hij wel gewond, aangevallen door een veel sterkere hond! Snel keek Xyloto naar de lucht, bijna hopend dat Mylo gewoon daar uit zou vallen. Maar de blauwe hemel deed niets terug, hij bleef hetzelfde, geen enkele wolk verroerde zich.
Xyloto zuchtte en keek naar zijn pootjes, korrels zand hadden zich bevestigd aan zijn haren en kwamen er niet makkelijk af. “Je wordt nog eens gek..” Zuchtte hij vermoeid en stond weer op. Met een snelle beweging draaide hij zich weer om en vervolgde zijn pas weer. Hij liet talloze pootafdrukjes achter, die vast wel weer werden weggehaald door de zee, die alles zou opslokken wat op zijn pad terecht kwam. Weer kwam de gedachte in hem op om er gewoon in te sprongen, om al zijn zorgen van zich af te spoelen en voor één keer even lekker gek te doen. ‘Kom op,’ Fluisterde een stemmetje in zijn kop, die zich altijd maar een weg vond door al zijn zorgen en hem op allerlei gekke gedachten bracht. ‘Sinds je denkt dat je volwassen bent, doe je nooit meer iets leuks.’ Xyloto schudde zijn kop, maar het stemmetje ging niet weg. Koppig begon het zich harder en harder te herhalen, totdat Xyloto het opgaf. Helemaal tegen zijn zin in begon hij naar de zee toe te lopen. Zijn pootjes zonken steeds verder weg in het steeds natter wordende zand. Een vies gevoel kroop door hem heen toen hij het schuim aanraakte. Nu stond hij met zijn pootjes in het water, maar het stemmetje was zich nog luid aan het herhalen. “Goed,” Gromde Xyloto en hij deed nog eens tap het water in, hij voelde de harde schelpen in zijn pootkussentjes steken. Maar in plaats van pijn te voelen, voelde hij zich ook kalmer. Alsof de zee al zijn zorgen tóch had weggespoeld. Het stemmetje was gestopt, maar dat was ook niet het teken om het water te verlaten. Nee. Xyloto spande zijn spieren en sprong de lucht in, voor heel even voelde hij zich gewichtsloos, maar dat eindigde in een plons. Hij kon de grond niet meer aanraken met zijn poten, maar dat voelde juist eens heerlijk. De golven sloegen tegen zijn bek, speels begon hij rond te spartelen en proefde hij het vieze zoute water. Dit alles was niet vreselijk, maar juist leuk! Had hij nou maar iemand om dit mee te delen, te spelen totdat ze beiden bekaf waren en gingen uitrusten op het strand.
Maar het was niet zo’n goed idee om opeens te stoppen met zwemmen, een gigantische golf sloeg tegen zijn gezicht en hij werd naar beneden getrokken. Piepend probeerde hij om weer het licht te bereiken, maar zijn vacht trok hem steeds dieper terug naar beneden. Hij kon bijna niets meer zien door het donkere water, wat donkerder werd naarmate hij dieper zonk. Snel sloot hij zijn ogen om dit alles niet te hoeven zien. Xyloto sloeg wild in de rondte, maar even leek alles hopeloos. Totdat hij de veilige grond onder zijn poten voelde, instinctief zette hij zich af en voelde een stroom van water langs zijn lichaam gaan. Nog even en hij kon weer veilig ademhalen. Zo snel als het was begonnen voelde hij de koele lucht weer, happend naar adem kwam hij boven en opende snel zijn ogen.
Hij herkende de kust niet meer, die erg klein was geworden, en hij begon steeds vermoeider te worden van het zwemmen. Zijn oogleden wilden dichtvallen, maar hij kon er ook bijna niets aan doen. Heel langzaam hief hij steeds zijn poten op, waardoor hij maar een paar centimeter vooruit kwam. Gelukkig hielpen de golven hem een beetje de goede kant op. Even leek alles hopeloos, dat hij nooit meer het droge land zou bereiken of zou kunnen spelen. Misschien was dit ook beter, niemand zou hem toch missen. Niemand zou hem toch herinneren.. Zonder dat hij het wist voelde hij het natte zand onder zijn poten, met grote moeite hief hij zich uit het water en plofte neer. Het kon hem niets schelen dat er zand in zijn ogen, neus en bek kwam. Hij wilde uitrusten na die bijna-dood-ervaring.
Nog steeds scheen de zon heet op zijn vacht. Maar dit keer was hij niet vrolijk aan het huppelen, maar uitgeput. Uitgeput van het redden van zijn leven. Uitgeput van het water wat net nog zo vrolijk leek, maar dodelijk bleek te zijn. Xyloto slaakte een zucht en sloot zijn ogen vermoeid. Eindelijk. Rust..

____________________________

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://skylandersworld.actieforum.com
Sady

avatar

Aantal berichten : 61
Punten : 63

Dog profile
Leeftijd: 4
Levenswijze: No pack, or family
Partner: Maybe i want you?

BerichtOnderwerp: Re: So alone..   ma 02 jan 2012, 02:32

Een kleine bruine schim verdween door het water. Kort trok Sady haar neus op. Ze rook de zoete geur van zoute zee. Sady glimlachte. Ze hield van water, het was altijd al haar beste vriend. Kort grinnikte ze. Sady rende het strand op en rolde met haar rug over het koude,koele zand. Kort grinnikte ze, hoe kwam het eigenlijk dat ze zo van water, zand en modder hield. Ze was niet echt blij dat ze altijd vies werd, omdat ze bruin en wit was, maar toch rolde ze er altijd in. Sady stond op en trippelde over het zachte zand. Haar pootjes gleden steeds verder in het zand weg. Sady zag een hond liggen en ze keek een beetje wantrouwend wat zal er met hem zijn? Sady kwam wat dichterbij "Gaat het?" vroeg ze aan de hond. Ze legde haar oren wat naar achter en ging op het meule zand zitten.





=heel kort, geen inspi xd

____________________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Xyloto

avatar

Aantal berichten : 89
Punten : 35

Dog profile
Leeftijd: 3 Years
Levenswijze: Just strolling somewhere different..
Partner: Come to meh honey!

BerichtOnderwerp: Re: So alone..   ma 02 jan 2012, 06:03

Moe opende hij zijn ogen, zijn spieren wilden niet bewegen, maar hij kon hier ook niet blijven liggen. Xyloto slaakte een zucht en voelde het zand in zijn neus kruipen. Heel even wist hij niet meer wat er was gebeurd, alsof de golven zijn geheugen hadden meegenomen en maar een klein stukje hadden achter gelaten. In de verte zag hij een gedaante, maar hij kon niet zeker weten dat het echt was. Hij probeerde op te gaan zitten, maar hij was gewoon te uitgeput ervoor. Hij voelde dat zijn pootkussentjes bloedden van de scherpe schelpen. Was hij maar nooit daar geweest, hij was bijna vermoord door een niet-levend ding. Het had nog zo leuk geleken van de zijkant, maar het was bijna een hel voor hem geweest. Xyloto voelde tranen achter zijn ogen prikken, maar hij wist niet of het door het zand of de ervaring kwam.
Dit keer hoorde hij echt iets, pootstappen, hij probeerde zijn kop op te tillen, maar nog steeds kon hij dat niet door de uitputting. Hij voelde hoe het zand verschoof toen er een andere hond bij kwam, groter dan hij was. "Gaat het?" Weerklonk de stem in zijn oren, Xyloto sloot even zijn ogen en probeerde met al zijn kracht die over was zichzelf op te tillen. Pijn schoot door zijn ledematen toen hij een stukje van het zand kwam. Maar hij hield vol, en dat was maar goed ook. Want toen hij naar de hond keek die de vraag had gesteld, zag hij dat die zijn oren wat naar achter had gedaan. Xyloto slikte en keek even naar zijn borst. Nat zand had zich bevestigd op zijn vacht en poten, het zou er moeilijk afgaan. Heel even was Xyloto de hond vergeten en wilde hij zich bijna uitschudden. Hij keek de hond recht in de ogen aan, alsof hij niet bang was om in een gevecht te belanden.
“Niet bepaald, nee.” Mompelde hij en hief een voorpoot op om die een beetje heen en weer te schudden. Zandkorrels vielen op de grond, maar het grootste deel bleef nog plakken. “Je hoeft niet bang te zijn dat ik je aanval of hetgeen waarvoor je je oren bijna in je nek gooit. Ik ben net bijna verdronken in de zee, dus heb ik echt geen energie meer over om met een grotere hond een gevecht aan te gaan.” Zijn stem klonk zeker, maar vanbinnen voelde hij toch wat angst tegen zijn borst aan drukken. Misschien had hij toch niet zo’n grote bek op moeten zetten tegenover een hond die twee voordelen had. De energie die hij had verloren zou een groot nadeel zijn in een gevecht en zijn grootte en kracht waren ook al niet aan de goede kant. Xyloto zuchtte en keek de hond weer aan. Het was niet echt zijn sterkte om nieuwe vrienden te maken, maar hij had ze nu wel hard nodig, nu zijn broer weg was. “Sorry, maar ik ben een beetje chagrijnig, omdat ik net bijna ben verdronken. En ik ben de laatste tijd niet gewend aan andere honden..” Hij zuchtte weer en ging weer liggen, nog steeds kleefde dat vervelende zand aan zijn poten. Maar dit keer nam hij de moeite niet om het te verwijderen. Nee, hij had weer eens een keer iets verpest. En heel misschien was dit ook nog eens keer goed afgelopen voor hem als hij zijn bek had weten te houden. ‘Zie je,’ Fluisterde het stemmetje weer in zijn kop. ‘Je bent gewoon te zwak om je volwassen te gedragen tegenover andere honden. Je denkt alleen maar dat je het bent, maar misschien is dat wel helemaal niet zo!’ Xyloto gaf het toe, hij dacht het alleen maar omdat hij zo vaak alleen was en zich soms prima kon redden zo, maar was hij het wel?

____________________________

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://skylandersworld.actieforum.com
Sady

avatar

Aantal berichten : 61
Punten : 63

Dog profile
Leeftijd: 4
Levenswijze: No pack, or family
Partner: Maybe i want you?

BerichtOnderwerp: Re: So alone..   ma 02 jan 2012, 07:12

De teef grinnikte kort. "Ik ben echt niet bang dat je me aanvalt hoor" Zei grijnsde kort en ging naast de corgi zitten. "Ik ben Sady" grinnikte ze. Ze zweeg even, daarna deed ze haar oren wat naar voren toe. Haar staart ging sierlijk en elegant heen en weer. "In het water zijn vind ik juist het mooiste wat er is" Ze keek even naar de grote zee en ze stond op. Sady stapte naar voor naarcde zee en ging met haar poten in het ondiepe staan. Ze schudde kort haar hoofd en stak toen haar neus in de zoute zee. "het enige jammere is dat het echt niet drinkbaar is" Sady spuugde het water uit en liet haar tong naar buiten hangen.

____________________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Xyloto

avatar

Aantal berichten : 89
Punten : 35

Dog profile
Leeftijd: 3 Years
Levenswijze: Just strolling somewhere different..
Partner: Come to meh honey!

BerichtOnderwerp: Re: So alone..   di 03 jan 2012, 00:50

Xyloto voelde dat zijn spieren al een beetje uitgerust waren en al snel voelde hij het gevoel weer terug keren in zijn pootjes. Een blij gevoel begon door zijn lijf te stromen, toen hij weer op ging staan, zijn poten trilden nog even na, maar ze hielden het wel. Zijn staart wiegde blij heen en weer, op een kalm tempo, en hij keek de hond weer aan. Die grinnikte. "Ik ben echt niet bang dat je me aanvalt hoor” Xyloto zag een grijns op de hond haar gezicht verschijnen en ze ging naast hem zitten. Hij voelde de warmte van haar vacht opstijgen en tegen de zijna aan botsen. Xyloto schudde zijn kop. Hij had het kunnen weten, maar waarom had ze dan haar oren in haar nek gelegd? Dat zou vast een raadsel blijven als hij het niet zou gaan vragen. Ooit zou het hem vast wel een keer binnen schieten, maar nu had hij even geen zin in van die details. "Ik ben Sady" Weer grinnikte de hond en Xyloto knikte alleen maar, zonder antwoord te geven. Het leek wel alsof zijn stem ook was meegenomen door de zee en hij nooit meer iets zou kunnen zeggen. Of het zou gewoon domweg komen omdat hij een beetje zenuwachtig was, dit was wel zijn eerste ontmoeting in een lange tijd. Sady zweeg even en duwde haar oren wat naar voren toe, haar vijandigheid leek voor Xyloto wel wat geëindigd. Haar staart wiegde sierlijk heen en weer en bijna had Xyloto zin om er achteraan te gaan, als een kleine pup, maar hij liet zich niet weer verleiden door zijn geweten. Nee, daar had hij al wel wat van geleerd. "In het water zijn vind ik juist het mooiste wat er is" Hij zag dat Sady even naar de zee keek en er op af stapte, maar Xyloto bleef achter. Hij zou het niet nog een keer wagen om daarin te springen. Hij zag hoe haar poten het water aanraakten en hoe ze daar gewoon in bleef staan en niet werd meegenomen door het, voor hem, woeste water.
“Pas maar op!” Mompelde Xyloto toen ze haar neus in het water stak en een mondvol zout zeewater uitspuugde. “Straks zit je er ook in vast, ent zoals bij mij gebeurde! Het kan elk moment aankomen, een gigantische golf die je meeneemt naar het diepe. Waar zelfs jij niet kan staan!” Misschien was dit echt zo, maar eigenlijk was hij een beetje jaloers op haar grootte. Sady zou makkelijk hier kunnen zwemmen en misschien zelfs ook een paar meter verderop. Maar hij niet, hij zou al kunnen verdrinken geen drie meter verder. Het was soms vreselijk om zo klein te zijn, altijd maar ‘zwak’ voor andere honden of zelfs een pup. Dat wilde hij gewoon niet, hij wilde een keer goed worden behandeld. Niet als een minderwaardige..
Gelukkig deed Sady dat niet. Misschien was dit wat te hoog gegrepen voor hem, maar misschien was dit wel het begin van een vriendschap. Of was dit juist allemaal een dekmantel en zou ze hem direct aanvallen zodra hij haar vertrouwde. Je kon maar niet voorzichtig genoeg zijn, anders zou je zo dood zijn. niet door het water, maar door een andere hond die geen medelijden met je had als je zwak was. nee, van zulke honden had Xyloto wel vaker gehoord. Gelukkig was hij die nog niet tegen gekomen. Nog niet, tenminste..
“Nou,” Begon Xyloto nadat het een tijdje stil was geweest. “Wat kom jij hier dan doen? Ik weet dat je het water niet zo vreselijk vind als ik, maar wat vind je dan nog meer zo leuk aan deze plek?” Ach, het waren maar een paar onschuldige vraagjes. Misschien dat ze elkaar wel vaker zouden ontmoeten na dit alles, misschien werden ze wel vrienden. Ook al is dat erg moeilijk voor een hond als Xyloto, die al een lange tijd alleen was geweest. Misschien..

____________________________

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://skylandersworld.actieforum.com
Sady

avatar

Aantal berichten : 61
Punten : 63

Dog profile
Leeftijd: 4
Levenswijze: No pack, or family
Partner: Maybe i want you?

BerichtOnderwerp: Re: So alone..   di 03 jan 2012, 05:15

Sady keek naar de meeuwen die boven de zee rond vlogen met gespreide vleugels. Met een oor luisterent naar de Corgi stapte ze de zee in. "Als je weet hoe je moet zwemmen gebeurt dat toch niet" Grijnsde ze. Haar vacht speelde mee met de wind die langs de rots hun kant op blaaste. "Als je weet hoe je moet zwemmen, Verdrink je niet maarzo, Omdat jij best klein bent en je van die kleine pootjes hebt lukt het misschien niet zo goed" Ze probeerde het goed over te brengen maar ze had het gevoel dat ze een beetje spotte met zijn grote. De teef kwam het water weer uit en schudde het zand en zoute zeewater van haar bruin witte vacht af. De sputters vlogen in het rond, en na dat Sady zich had uitgeschud liep ze naar de Corgi, Hij vroeg aan haar wat er nog meer zo leuk was aan het strans. "Van alles, Je kunt er even jezelf zijn en je lekker uitrazen, ook kun je je rust hier vinden, zoals onder een rots of gewoon in de zee" Zei ze met een klein glimlachje. Ze keek uit over de azuurblauwe zee en sloot haar ogen. "De lucht, De lucht is ook geweldig" Sady snoof de geur van nat zand in. "Je moet er maar van houden" grinnikte ze.

____________________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Sunset

avatar

Aantal berichten : 15
Punten : 31

Dog profile
Leeftijd: 1 jaar
Levenswijze: Solitair nu nog
Partner: Geen

BerichtOnderwerp: Re: So alone..   di 03 jan 2012, 06:01

(Mag ik binnen dringen?)

Ze witte poten van de husky kwamen neer in het zand. Het was koud, maar nog niet heel koud, voor de tijd van het jaar. De jonge hond hielt haar omgeving goed in de gaten. De geur van twee andere honden drong haar neus binnen. Even hielt ze halt. Zou ze erheen gaan? Straks waren ze slecht.. Maar ze had nog geen vrienden. Ze moest het erop wagen. Voorzichtig stapte naar de geur. Een teef en een reu waren er. Moest ze dit nu wel doen? Ze vond het dood eng. Maar ze leken er niet onaardig uit te zien, maar ja, Uiterlijk had haar al vaker bedrogen. "Hallo" zei ze zo zeker mogelijk. Ze stapte iets dichterbij, en ging toen zitten. De bruine hond was drijfnat, en leek moe. Sunset keek hem wat bang aan, en keek daarna naar de teef. "Ik ben Sunset." zei ze zachtjes.

-Sorry beetje kort...-

____________________________
Spoiler:
 
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Sady

avatar

Aantal berichten : 61
Punten : 63

Dog profile
Leeftijd: 4
Levenswijze: No pack, or family
Partner: Maybe i want you?

BerichtOnderwerp: Re: So alone..   di 03 jan 2012, 06:16

De bruine teef vloog achteruit door een flinke golf die het zand opkwam drijven. Sady keek geschrokken naar de zee. Rustig keek ze het strand op waar een jonge husky over heen liep, de husky leek niet echt zeker van haar poging. Sady grijnsde kort toen de husky aankwam. Ze groette Sady en de Corgi. Sady keek met respect naar de jonge husky, "Ik ben Sady" Zei ze tegen de husky terwijl ze haar naam noemde. "Sunset is een mooie naam voor een husky" De teef ging liggen in het koele zand, Haar dikke vacht werkte niet bepaald mee met zoon hoog tempratuur. Rustig begon de bruin witte teef aan heet poten te likken.

____________________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Daim



Aantal berichten : 22
Punten : 2

Dog profile
Leeftijd: 8 months
Levenswijze: Solitair
Partner: Well, I'm not that charment, am I?

BerichtOnderwerp: Re: So alone..   di 03 jan 2012, 06:47

Sady, je weet dat je ook gewoon je post in de "Faal ;ashamed " post boven je kan zette hè?

Een kleine, wit met bruin gevlekte hond wandelde over witte zandduinen. Zijn bruine ogen glommen vrolijk, hoewel de wind scherpe zandkorrels langs zijn vacht deed schuren. Zijn tong hing uit zijn bek. Hij speurde de kust af. Aan het einde, een beetje uit zijn zicht, zag Daim 3 zwarte vlekjes. Het waren waarschijnlijk honden. Dit was een typische hondenplaats. Even twijfelend keek Daim naar het groepje. Zou hij er wel naartoe willen? Die honden kenden elkaar natuurlijk allang. Maar toch was hij aan aandacht toe. Hij zette een snelle spurt in. Zijn poten raceten door het ondiepe water en spetterde op. De schuimkoppen naast hem grepen naar hem, maar kregen zijn witte haren niet te pakken. De vlekjes kregen inderdaad het silhouet van drie honden. Éen jongere hond, voor zover Daim kon zien was het een husky. Ook merkte hij een kleine, bruine hond op, en eentje die er ongeveer hetzelfde uitzag, maar dan groter. Aarzelend zette hij een harde stem op. "Eh, Hallo?" hij keek of hij een reactie kon horen. Hij rende nog even door, tot hij echt bij ze stond. Hijgend keek hij naar de twee honden, die zijn lengte hadden. Vriendelijk knikte hij, hopend dat de honden hem niet aanzagen als vijand. "Ik ben Daim," een golfje maakte zijn poten nog iets natter. Hadden die twee oudere honden gezwommen? Niet echt zo'n slecht idee. Ook al was het fris, hij kon wel een duik gebruiken. Alleen stond het zoute water hem niet echt aan. Te plakkerig na afloop. En het zand dat vervolgens twee dagen aan je poten bleef plakken. Liever niet.

Sorry, het is echt een flutpost. Ik kan beter ^^
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Xyloto

avatar

Aantal berichten : 89
Punten : 35

Dog profile
Leeftijd: 3 Years
Levenswijze: Just strolling somewhere different..
Partner: Come to meh honey!

BerichtOnderwerp: Re: So alone..   wo 04 jan 2012, 01:00

Xyloto zag dat Sady de naar de lucht keek, hij volgde haar voorbeeld en zag meerdere meeuwen rondvliegen. "Als je weet hoe je moet zwemmen gebeurt dat toch niet" Een grijns verscheen op haar gezicht en Xyloto keek haar even wat boos aan. Hoe durfde ze hem zo voor schut te zetten? Niet dat hij er een goed argument op kon verzinnen, maar hij wilde liever niet bespot worden. "Als je weet hoe je moet zwemmen, Verdrink je niet maar zo, Omdat jij best klein bent en je van die kleine pootjes hebt lukt het misschien niet zo goed" Weer keek hij wat boos en verbaasd op, maar dit keer kon hij wel een beetje horen dat ze het niet zo bedoeld had. Misschien had ze wel geprobeerd het wat goed over te laten komen, maar misschien niet. Het kon hem even niet meer schelen, hij was blij met hoe hij was. Sady kwam het water weer uit en schudde haar vacht uit, spetters zeewater kwamen op hem terecht, niet dat hij nog natter kon worden, en zandkorrels vlogen de lucht in. De teef kwam naar hem toe en gaf antwoord op zijn vraag die hij al wat eerder had gesteld. Eigenlijk luisterde hij maar half, het geluid van de zee maakte hem wat slaperig en zijn oogleden wilden zich gaan sluiten. Maar toch was het wat onbeleefd om midden in een gesprek in slaap te vallen.
Opeens voelde het zand niet meer vervelend, maar zacht en warm, Xyloto slaakte een zucht en meteen vertraagde zijn ademhaling. De zon bleef constant op zijn vacht schijnen en hij draaide op zijn zij. Met één voorpoot en achterpoot in de lucht en een oor onder het zand probeerde hij nog wat wakker te blijven. Maar toch bleef hij nog moe van dat geworstel met het water. Maar toen hij nog een paar poten hoorde keek hij geschrokken op. Nog een hond?
En ja hoor, een jonge husky. Misschien nog wel een pup, kwam hun kant op. "Hallo" Zei de husky, Xyloto kon horen dat ze het zeker probeerde te zeggen en ging recht op zitten. Een stroom van zand viel naar beneden vanaf zijn kop en hij probeerde zich zo voorzichtig mogelijk uit te schudden. Xyloto knikte beleefd dat hij haar begroeting had gehoord en zag dat Sady ook de husky had gezien. Heel even voelde hij een bange blik in zijn vacht branden, hij richtte zijn blik op de husky en zag dat die van haar afkwam. “Je hoeft niet bang te zijn hoor, ik bijt niet. Behalve als ik het nodig vind. Maar even, ik heet Xyloto. Is het niet warm met zo’n wintervacht?” Daarna richtte de husky haar blik op Sady en zei ze zachtjes, dat Xyloto het nog net kon horen. "Ik ben Sunset." Sady stelde zich ook even voor en zei dat Sunset een mooie naam had. Xyloto deed even een paar passen van de twee andere honden af en rekte zijn voorpoten uit. Het werd steeds drukker hier en hij wist gewoon nog even niet of hij dit allemaal aankon. Zoveel honden tegelijkertijd, niet wat hij al lang was gewend.
Maar tegen zijn zin in zag hij in de verte nog een derde hond aankomen, zonder het te weten kwispelde zijn staart en rende hij weer terug naar de andere honden. "Ik ben Daim," Zei de witte hond met bruine vlekjes die net nog was komen aanrennen. Xyloto knikte weer en keek even naar Sady en Sunset. “Ik ben Xyloto, leuk je te ontmoeten Daim. Laten we maar zeggen dat ik niet zo’n vriend meer ben van het water. Iets te gevaarlijk voor mij..” Hij gunde de zee weer een blik en voelde een grom in zijn keel ontstaan. Nooit van zijn leven zou hij daar nog inkomen, het was hem maar wat te nat en gevaarlijk. Misschien zouden andere honden hem daarom zwak vinden, maar niet iedere hond kon genieten van het water. Toch? Hij zou toch niet de enige zijn die er liever uit de buurt bleef? Opeens was al zijn vermoeidheid van daarnet verdwenen en stroomde er nieuwe vrolijke energie door hem heen. Was het door deze honden gekomen? Dat ze hem wat moed hadden gegeven door eigenlijk niets ervoor te doen?

-Veel reacties, ^^"

____________________________

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://skylandersworld.actieforum.com
Daim



Aantal berichten : 22
Punten : 2

Dog profile
Leeftijd: 8 months
Levenswijze: Solitair
Partner: Well, I'm not that charment, am I?

BerichtOnderwerp: Re: So alone..   wo 04 jan 2012, 09:15

Tevergeefs probeerde Daim wat zand van zijn poten af te schudden. Jeez, wat had dat zand? De hazelbruine hond groette hem vriendelijk, en Daim had door dat hij geen gevaar kon zijn. "Leuk om kennis met je te maken Xyloto," glimlachte hij. Hij probeerde zijn irritatie te verbergen, maar had door dat dit een behoorlijke opgave was. Hij ademde de zoute lucht in. Uch, wat had hij zin in een frisse duik in zoet water. Zout water was absoluut niet zijn ding. Het was hem te ruw, had een rare smaak en plakte aan alle kanten. Langzaam hief hij zijn hoofd. Wat deden ze hier? Waarom was hij hier? De zon die op zijn flank brandde was niet echt prettig. Een gesprek was hier ook niet aanwezig. Hij gaapte. Wat had hij hier te zoeken? Hij had vast wel iets beters te doen. Hoe langer hij probeerde iets te bedenken wat hij zou kunnen doen, hoe meer het tot hem doordrong dat hij écht niks te doen had. Geen vrienden, familie of kenissen om mee te praten, te stoeien, te jagen. Niks.

Met een stalen blik keek hij voor zich uit. Hij had in die weken alleen nog niet gerealiseerd dat hij zich ook alleen kon voelen. Zijn leven was uitgelopen tot een zwart gat. Een leeg, avontuurloos gat. Waar was die enthousiaste Daim de afgelopen weken gebleven. Waar waren zijn stoere praatjes, zijn grappen? Hij had wel eens waar niemand om tegen te praten. Was hij het verleerd? Wat verlangde hij op dit moment naar Gjin, zijn zusje. Ze hadden zoveel gedeelt samen. Hoe kom dat nou zomaar over zijn? Was hij de enige die gemerkt had hoeveel hun vader veranderde? Al vanaf de dood van zijn moeder had zijn vader nooit meer vrolijk gelachen. Hij had zijn woede op Daim en zijn zusjes afgericht, Gjin had dit ook gemerkt. En toch was ze niet met hem mee gegaan. Ze had hem niet gesteund, zoals ze altijd had gedaan. Daim had alleen maar pijn en twijfels in haar ogen kunnen lezen. En nu stond hij hier dan. Met een groepje onbekende honden, die eigenlijk niks te vertellen hadden. Hij rilde. Wat hield zijn leven eigenlijk nog in?
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Sunset

avatar

Aantal berichten : 15
Punten : 31

Dog profile
Leeftijd: 1 jaar
Levenswijze: Solitair nu nog
Partner: Geen

BerichtOnderwerp: Re: So alone..   do 05 jan 2012, 04:01

“Je hoeft niet bang te zijn hoor, ik bijt niet. Behalve als ik het nodig vind. Maar even, ik heet Xyloto. Is het niet warm met zo’n wintervacht?” Sunset knikte naar de hond. "Ja, maar in de winter is het wel fijn hoor." zei ze zachtejs. Ze knikte naar Sady als bedankje voor het compliment. Een andere jonge hond kwam aan rennen. Daim was zijn naam blijkbaar dus. "Hallo Daim, mijn naam is Sunset" ze glimlachte vriendelijk naar de hond. Sunset schudde zich uit en likte haar lippen af. Iew zout. Haar staart ging wat nerveus heen en weer, ze was niet zo'n prater.

-Sorry, ik krijg er niet echt iets uit...-

____________________________
Spoiler:
 
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Xyloto

avatar

Aantal berichten : 89
Punten : 35

Dog profile
Leeftijd: 3 Years
Levenswijze: Just strolling somewhere different..
Partner: Come to meh honey!

BerichtOnderwerp: Re: So alone..   vr 06 jan 2012, 00:04

Xyloto bleef naar Daim staren en merkte dat hij last had van het zand, hij lachte even speels en keek naar zijn eigen poten. Ja. Dat dacht hij al. Zijn witte pootjes waren bijna niet meer onder die dikke laag te zien, meer dan duizend korrels hadden zich vast aan zijn poten gekleefd en dat allemaal door dat vreselijke water. Weer schudde hij zijn kop om dat allemaal te vergeten en voelde weer een golf van vermoeidheid door zich heen gaan. Kon hij dan niet gewoon verder gaan zonder dat die zee hem zou achtervolgen, zonder dat hij altijd maar een vrees voor water kreeg of had. Hij lette even niet op, wat als gevolg had dat hij Sunset niet kon horen. Hij keek snel op en knikte. Even kon het hem ook niets schelen, nou en, het was maar water. Had hij dan het zwemmen nodig in zijn leven? "Leuk om kennis met je te maken Xyloto," Hij keek weer op naar Daim en zag dat de hond een glimlach op zijn gezicht had. “Dus..” Mompelde Xyloto zonder enige emotie te tonen. Het leek wel alsof niets in het leven hem iets kon schelen. Alsof hij nooit meer echt gelukkig kon zijn. Hij zou toch weer alleen eindigen als het nacht werd, weer een nacht alleen naar de sterren te kijken, wachtend totdat het ochtend werd.. Snel probeerde hij zich uit zijn vreselijke leventje te halen om verder te gaan met het ‘gesprek’ wat hij voerde. “Wat kom jij hier doen? Sorry als ik je verveel, maar sinds mijn broer niet meer in mijn leven is verschenen ben ik nogal eenzaam en vind ik het nogal moeilijk om nieuwe contacten te leggen..” Heel even had hij spijt van wat hij had gezegd. Was het wel slim om een nieuwe hond te vertrouwen, zou hij hem niet uitlachen om zijn problemen?
Xyloto begroef zijn poten in het zand, het warme droge zand wat niet aan je pootjes bleef plakken en sloot zijn ogen. Hij voelde zich een beetje veilig, tot nu toe hadden de honden nog geen enkel vreemd gedrag getoond en kon hij zich een beetje vrij voelen. Iets wat hij al een lange tijd niet had gedaan, altijd weggevlucht wanneer hij een andere hond rook of zag. Bang dat hij werd opgejaagd of aangevallen. Hij wilde dat leven niet meer leiden, hij wilde vrienden krijgen om zich daar veilig te voelen. Maar zelfs hij wist dat niemand dat zou willen, misschien omdat ze dachten dat hij te zwak of klein was, maar misschien ook om hoe hij soms reageerde. Het kon hem soms ook even niet meer schelen wat anderen van hem vonden, maar om één simpele vriend te krijgen; dat was toch niet zo veel gevraagd? Dat vond hij zelf niet, maar dat konden anderen natuurlijk niets schelen.
Hij keek weer naar de hond recht voor hem en hoopte dat degenen hem kon begrijpen, op welke manier dan ook. Was het maar zo dat hij wat vrienden had, om zich zeker en veilig bij te voelen. Maar dit was de werkelijkheid, niets zou naar je toe komen zonder er hard voor te werken. Weer zuchtte hij en begon weer aan zichzelf te twijfelen, iets waar hij ontzettend goed in was..

-Klein..

____________________________

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://skylandersworld.actieforum.com
Gesponsorde inhoud




BerichtOnderwerp: Re: So alone..   

Terug naar boven Ga naar beneden
 
So alone..
Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
A Hopeless Prayer :: The Water :: Het strand-
Ga naar: