IndexGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

Deel | 
 

 Lost Memories

Ga naar beneden 
AuteurBericht
Lyrik

avatar

Aantal berichten : 71
Punten : 45

Dog profile
Leeftijd: »3,2 Years«
Levenswijze: »Game of Destiny | Oreo«
Partner: »»Break the chain around my neck ♫«

BerichtOnderwerp: Lost Memories   zo 01 jan 2012, 23:36

• O P E N •

When he was just a boy
He expected the world
But it flew away from his reach so
He ran away in his sleep
and dreamed of
Para-para-paradise, Para-para-paradise, Para-para-paradise
Every time he closed his eyes

Vier pootjes stapten door het modderige zand en de zee kietelde zijn enkels. Zijn ogen keken over de zee heen naar alles wat daar achter zou kunnen liggen. Het liefste wou hij weg van hier. Hij voelde zich niet lekker in zijn vel. Vier poten, een vacht. Hij snoof even bij die gedachte en keek naar zijn kleine pootjes. Hij wou weer mens zijn, dan zou hij hier hoog boven kunnen staan, letterlijk en figuurlijk. Hij voelde de zeelucht prikkelen in zijn neusgaten als nooit te voren en zijn ogen begonnen te tranen. Hij moest wennen aan het hond zijn. Hij ging niet met zijn poot de tranen wegvegen. Hij had geen zin in zand in zijn ogen, dat maakte het alleen maar erger. Hij knipperde een aantal keer en de tranen vielen in het zand en werden meegetrokken de zee in. Het was niet echt een dag dat de mensen hier op het strand kwamen. Er stond een gure wind en het was niet bepaald warm. Hij vond het heerlijk zo, als hij maar zonder de mensen was. Een grom ontsnapte tussen zijn lippen toen hij aan de mens dacht. Hij hief zijn kop en zijn ogen werden groter. Wa... Wat dacht hij nu? Begon hij nu een echte bastaard te worden? Hij schudde zijn kop en hield zijn kop laag. Onder anderen leek hij een doodgewone Border Collie, en alleen hij wist dat hij anders was. Hij begon een beetje te zwankelen en het leek alsof er honderd bijen door zijn hoofd aan het gonzen waren. Hij zakte door één poot en sloot zijn ogen. "Uch..." Kreunde hij en hij opende zijn ogen weer. Visioen.

"Orion!" Riep een man van ongeveer veertig in een rolstoel en hij reed vooruit naar iemand. Een flits. Oreo knipperde met zijn ogen en in zijn hoofd werd het weer akelig stil. Voor een seconde. Vragen speelden in zijn gedachtes. Een normaal persoon zou zich afvragen wie dat zou zijn, maar bij hem speelde er één vraag herhalend op. Heeft het met mij te maken? Hij keek even naar zijn poten en zijn ogen werden groter. Dít was de plek. Dit was de plek waar hij was aangespoeld hier. Hij wist het zeker. Misschien had zijn visioen daar iets mee te maken... Nieuwe vragen speelden weer in zijn hoofd op. En weer speelde één vraag meerdere keren op. Waarom op deze plek? Hij raakte alleen maar steeds meer in de war. Hij kneep zijn ogen weer en opende ze pas weer toen hij zich kon afsluiten van zijn vragen. Het werkte als een soort van verdoving. Hij opende zijn ogen langzaam weer en sloeg zijn ogen ten hemel. Hij voelde nu pas echt de wereld, de omgeving, alles. De wind speelde met zijn zwartwitte vacht, de meeuwen krijsten in de verte en zijn twee bruine ogen leken een klein moment een nieuwe vraag te hebben. Wou hij eigenlijk wel terug? Een steek in zijn hart volgde. Hij had hier alles wat een hónd zich kon wensen want zou hij wel weer mens worden? Nee.

Hij zag eindelijk pas de waarheid voor zijn eigen ogen. Hij zou nooit meer mens kunnen worden. Of wel? Hij wist het niet, maar hij wist wel één ding. Hoe langer hij hier zou blijven, hoe meer hij over zichzelf zou komen te weten. Hij zou misschien erachter komen wie hij eigenlijk was. Een klein grijnsje speelde op zijn lippen. Hij zou van zijn tijd genieten hier totdat hij meer wist. Als hij dat zou wíllen weten. Hij hief zijn kop en hij liep verder over het modderige zand en de zee die zijn enkels kietelden. Hij keek voor één keer eens goed om zich heen en zag toen pas de schoonheid van dit gebied. Het was jammer dat dit normaal een bijenkolonie aan mensen was. Nee, hij zou niet negatief gaan denken. Hij zou genieten van alles zolang het er was. Een rilling liep over zijn rug toen de avond gevallen was en een gure wind langs zijn vacht sneerde. Hij stopte even met lopen en ging zitten. Hij sloeg zijn staart om zich heen en keek over de zee heen naar alles wat daar achter lag. Was dat zijn thuis? Misschien, misschien niet. Hij hield zijn kop een beetje naar rechts toen hij pootstappen hoorde van dichtbij. Ze kwamen steeds dichterbij. Zou het slim zijn om nu te reageren? Misschien. Nee, dat zou niet gebeuren. Dat was zo'n goedzakjesreactie. Zo van: Wie is daar? Hij rolde met zijn ogen bij die gedachte en hij zag zichzelf dat al doen. Nee, integendeel. Hij hield zijn kop weer recht en keek met zijn ogen neer op het water. Hij volgde de spiegelbeeld van de schim op de voet. Hij was op zijn houde, maar hij zweeg en wachtte op reactie.

____________________________
“But still my heart stops without you
’cause there’s something about you,
That makes me feel alive.

If the green left the grass on the other side,
I would make like a tree and leave,
If I reached for your hand would your eyes get wide?
Who knew the other side could be so green?"
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Cyder

avatar

Aantal berichten : 187
Punten : 59

Dog profile
Leeftijd: 4,5 years
Levenswijze: Time to unite our claws ~ El Derecho
Partner: A relationship is nothing for me.

BerichtOnderwerp: Re: Lost Memories   ma 02 jan 2012, 00:32

Zijn forse poten brachten hem voort. Zijn stevige lichaam bewoog rustig heen en weer door het ademen. Zijn hoofd stak hij de lucht in waarna hij kort door de lucht snoof. De goede oude geur van de bank drong tot hem door. Een grijns verscheen op zijn gezicht. Waarna zijn duistere gelaat zich weer voortbracht. Het was een raadsel hoe hij zo stil kon zijn met zo'n fors en gespierd lichaam. Meestal waren die soort honden best wel lomp. Maar hij niet. Hij had techniek die hij al jaren gebruikte. En eerlijk gezegd, werd die techniek steeds groter. Hij kon zich geen leven voorstellen als politie hond. Moet je na gaan hoe hij nu was als die maffia hem nooit had ontvoerd. Dan was hij zo'n dom goedzakje geweest. Even bibberde hij. Nee, Dat nooit. Hij liep langs de muur van de bank, Totdat hij bij het gebouw zelf aankwam. Hij sprong op een container en werkte zichzelf op het dak. Hij zakte door zijn poten toen hij een politie auto langs zag rijden. De politie-man achter het stuur zag hem gelukkig net niet. Hij grinnikte even. "Dom." Sprak hij stil uit waarna hij voor de deur van de bank op de grond sprong. Hij zakte behendigd door zijn poten, wat hij katten wel eens had zien doen. Dan deed het springen geen pijn. Hij grijnsde kort, het werkte echt. Hij duwde zijn nagel tussen de twee deuren en trok ze al snel uit elkaar. Een alarm ging af. Hij trok even met zijn oren en besloot door te gaan. Eenmaal binnen kreeg hij een raar gevoel, maar toch liep hij door. Plots hoorde hij het klikken van een geweer. Meteen ging zijn kop fel omhoog. Achter de toonbank stond een agent die hem grijnzend aankeek. Hij wou zich omdraaien en zag dat voor de deur ook een agent stond. Jup, hij was in de val gelopen. De twee agenten kwamen rustig naar hem toe gelopen. "Ga liggen, el tigre, het spel is over." Sprak een van de agenten. Hij gehoorzaamde maar een valse grijns verscheen op zijn gezicht. Toen de twee hem wouden grijpen sprong hij omhoog en de twee kwamen met hun hoofden tegen elkaar aan. Hij stootte met zijn poten de pistolen uit hun handen en greep het touw wat een van de agenten vast hadden. Daarna rende hij om hem heen en vervolgens zaten ze stevig vast. Hij blafte even en liep naar de kassa, waar ook nog geld in zat. Hij opende de kassa met zijn neus die tegen een knop aan drukte en haalde al het geld met zijn bek eruit. Hij liep richting de agenten en kwispelde even met zijn staart. Waarna hij gromde en vervolgens luid blafte. Hij snoof en draaide hen de rug toe, hij sloeg zijn staart tegen een van de agenten op en liep toen naar buiten. Daar waren geen politie-mannen. Hoe dom. Al snel wist hij te ontsnappen. Niemand zou hem ooit te pakken krijgen.

Zijn poten brachten hem voort, weg van de mensen. Vele blaadjes was hij tegen gekomen, Met zijn naam erop en een forse beloning. De politie wou hem hebben. Maar alweer was hij ze té slim af. Even grinnikte hij waarna hij de stad uitrende door het bos. Wat voor hem een fijne plek voelde. Hij rende door. Hij zou het geld niet verstoppen in het bos. Maar ergens anders. Al snel kwam hij aan bij een strand. Een grijns verscheen op zijn gezicht. En hij legde de biljetten op de grond. Ze vroegen zich af wat een hond moest met geld, Maar hij wist wat voor functie het had bij de mensen. En hij wou die mensen gewoon nog kwader maken. Hij hoorde een helicopter overvliegen, maar ze zouden hem toch niet zien. Voor de mensen was hij hier totaal onzichtbaar. Hij tilde de biljetten weer op en liep verder het strand op. Plots zag hij een andere hond. Hij slaakte een zucht. Ja, hoor. Weer een ander iemand. Hij liet de biljetten vallen en begroef ze. Waarna hij met zijn poot erin stak als teken dat het hier lag. Dat teken kon hij zelf het beste zien. Toen liep hij weg van de biljetten. Hij liep recht langs de hond door en ging even verder op liggen. Hij toonde geen interesse in de andere hond. Hij was geen hond zoals de meeste honden, hij was een echte boef en liet niet met hem sollen. Hij grinnikte kort. Alweer was hij de politie te slim af geweest. En daar baalden de politie-mannen alweer van. hij grnnikte kort en sloot even zijn ogen. Boven in de lucht hoorde hij de meeuwen krijsen, vreselijke beesten vond hij het. Hij zou ze zo allemaal uit de lucht willen grijpen en een grote moord plegen bij die beesten. Dan zouden ze wel stil zijn.

____________________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Lyrik

avatar

Aantal berichten : 71
Punten : 45

Dog profile
Leeftijd: »3,2 Years«
Levenswijze: »Game of Destiny | Oreo«
Partner: »»Break the chain around my neck ♫«

BerichtOnderwerp: Re: Lost Memories   ma 02 jan 2012, 03:44

Twee oogjes volgden de reu in zijn spiegelbeeld. Twee oortjes hoorden hoe hij zijn buit begroef. Hij besefte dat hij niet te maken had met een schoothondje die zijn bot begroef, dit was anders. Één moment wou hij niet meer over zichzelf, maar over een ander weten. En weer zou hij hem het niet vragen. Het was vloed aan zee en ze kon de hond nog steeds niet plaatsen. Hij wist niet wat voor ras hij was, en dat was niet het enigste wat hij niet wist. De hond passeerde hem en grinnikte kort, blijkbaar had hij een binnenpretje. Oreo rolde met zijn ogen. Hij kon het niet uitstaan wanneer honden moesten grinniken om een binnenpretje. De hond sloot zijn ogen en Oreo snoof even. Hij keek even naar de hond en een onbehaaglijk gevoel bekroop hem. Het was geen visioen, nee. Hij raakte vanbinnen in paniek om voor hem een onbekende reden en hij sloot zijn ogen. Hij moest kalm blijven. Hij probeerde rustig adem te halen en opende na een paar seconden zijn ogen weer en keek even over de zee heen. Hij kalmeerde, maar raakte afgeleid toen er iets voor zijn ogen langsvloog. Zijn ogen richtten zich op het vliegende voorwerp, een bankbiljet die langs zijn oor streek. Weer voelde hij al die bijen in zijn hoofd gonzen en het voelde voor hem alsof hij weg zou vallen, alweer. Hij sloot zijn ogen. "Grrn..." Knarsetandde hij en hij zette een poot voor zich neer zodat hij niet om zou vallen. Hij opende zijn ogen weer en hij zette de poot weer voor zich neer. Hij sloeg een staart om zich heen en zijn ogen leken ergens anders te zijn dan van het strand. Visioen.

Plots hoorde hij het klikken van een geweer. Meteen zijn kop fel omhoog. Achter de toonbank stond een agent die hem grijnzend aankeek. Hij wou zich omdraaien en zag dat voor de deur ook een agent stond. Jup, hij was in de val gelopen. De twee agenten kwamen rustig naar hem toe gelopen. "Ga liggen, El Tigre, het spel is over." Sprak een van de agenten. Hij gehoorzaamde maar een valse grijns verscheen op zijn gezicht. Een flits volgde. Hij knipperde met zijn ogen en helder overkeek hij de zee. Hij had door de ogen van de reu gekeken. Hij keek naar de zee alsof hij daar alleen op het strand was en dacht diep na. El Tigre. Hij spitste zijn oren toen iets achter zich op de wind meedeinde en zag een aanplakbiljet. Hij kneep zijn ogen tot spleetjes alsof hij in kon zoomen, maar één seconde was al genoeg. Dead or Alive. Het was een aanplakbiljet voor een bandiet. Hij draaide zich weer om en keek weer over de zee heen. "Jij bent niet echt zo'n huiselijk schoothondje zoals de meeste goedzakjes hier..." Zei hij zonder enige emotie in zijn stem te tonen. Enige sarcastische toon was te horen. "Wanted. El Tigre. Dead or Alive." Haalde hij van het aanplakbiljet. "Je hebt zo te zien al een reputatie onder de mens opgebouwd." Vervolgde hij zonder enige emotie en hij zweeg. ...en al snel zal je ook een reputatie onder de honden krijgen. Dacht hij. Hij vernauwde zijn ogen, maar keek nog steeds niet de hond aan. Hij had geen zin in een gevecht. Vandaag niet, morgen niet. Hij was niet echt in de stemming. Hij zweeg verder en wachtte stil op reactie.

____________________________
“But still my heart stops without you
’cause there’s something about you,
That makes me feel alive.

If the green left the grass on the other side,
I would make like a tree and leave,
If I reached for your hand would your eyes get wide?
Who knew the other side could be so green?"
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Cyder

avatar

Aantal berichten : 187
Punten : 59

Dog profile
Leeftijd: 4,5 years
Levenswijze: Time to unite our claws ~ El Derecho
Partner: A relationship is nothing for me.

BerichtOnderwerp: Re: Lost Memories   ma 02 jan 2012, 10:16

Zijn ogen keken kalm voor zich uit. In zijn hoofd speelde hij alles na hoe hij had gewerkt. Weer een succesvolle ontsnapping. Het zou nooit fout kunnen gaan, als hij al die ontsnappingen maar onthield. Zodat hij zichzelf overal uit kon krijgen. "Jij bent niet echt zo'n huiselijk schoothondje zoals de meeste goedzakjes hier..." Sprak de reu uit. Een grijns verscheen op zijn gezicht. Die reu had gemerkt wie hij was. Fijn voor hem. Hij hoorde enige sarcasme in zijn stem. Maar hij negeerde het volledig. "Wanted. El Tigre. Dead or Alive." Sprak de reu uit. Vanuit zijn ooghoeken keek hij naar de reu. "Je hebt zo te zien al een reputatie onder de mens opgebouwd." Sprak de reu uit, waarna hij een diepe zucht slaakte. "Jup." Was zijn korte antwoord. Alweer met zijn mexicaanse accentje. Zijn nagels drukten zich in het zand. Het was geen warm zand, maar koud en kil zijn. Hij kneep zijn ogen tot spleetjes. Ja, En hij kon die maffia vertrouwen. Tot dat stomme moment. Waarom ze hem aan de politie gaven wist hij niet. Maar ze zouden ervoor boeten. Niemand gaf El Tigre aan de politie. Kort gromde hij, maar het was niet echt voor de reu bedoeld. Meer tegen zichzelf, voor hoe dom hij was geweest. El Tigre hoorde niet zo dom te zijn. Maar hij was uit de cel gekomen. En het zou niet lang meer duren voordat hij die vuile boeven vond. Hij keek een blaadje na, waar dik Dead Or Alive opstond. Hij greep het blaadje onder de lucht en duwde het tegen de grond waarna hij er kort naar keek. Zijn blik ging naar het bedrag dat degene zou krijgen als ze hem afleverden. Meteen zag hij de dikke prijs, waar iedereen wel van droomde. "Aha.." Sprak hij stil uit, zo stil dat het bijna onhoorbaar was. Die vuile boeven hadden het gedaan om het geld dus. Vuile rotzakken. Hij scheurde het blaadje door midden en liet het los. Het waaide de zee op en kwam even later terecht in de zee. Hij keek er even naar en keek toen richting de reu. Die blijkbaar wist wie hij was. Hij keek weer weg, toonde voor de rest geen interesse. Na een tijdje stil te zijn geweest opende hij zijn mond. "Jij." Hij keek de reu aan. "Wat was dat net, je leek alsof je wegviel van de aarde. Het ziet er verdacht uit." Zijn mexicaanse stem liet het meer klinken als zo'n oorlog films die mensen wel eens vaker keken. Zijn ogen vernauwden zijn even. Plots schoten zijn oren allert omhoog. Hij sloot zijn ogen en snoof kort. "Mensen." Sprak hij uit. Een zacht klikje werd hoorbaar, waarna zijn ogen openschoten en hij duidelijk bukte. Het was misschien geluk, of tactiek, maar de kogel schoot langs hem door. Hij draaide zich om en wenkte naar de reu. "Kom mee als je verder wilt spreken." Sprak hij uit. "Ik wil niet gestoord worden door een gek die me door mijn hoofd wilt schieten." Hij sprong op en rende soepel weg naar de stenen die dichtbij waren. Daar verdween hij in een duistere grot. Mensen zouden hem niet snel vinden hier, maar honden wel. Daar in het duister ging hij zitten. Die andere reu moest slim handelen en snel komen. Anders zouden de agenten heus wel denken dat hij een handlanger was, want hij zat tenslotte dicht bij hem. En wie weet, mensen kunnen zo dom zijn om dat te denken.

____________________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Lyrik

avatar

Aantal berichten : 71
Punten : 45

Dog profile
Leeftijd: »3,2 Years«
Levenswijze: »Game of Destiny | Oreo«
Partner: »»Break the chain around my neck ♫«

BerichtOnderwerp: Re: Lost Memories   di 03 jan 2012, 01:06

Zijn ogen keken over de zee heen en hij voelde hoe de wind met zijn vacht speelde. Hij keek de reu niet aan. Hij had geen zin in conflicten of whatever. Als de reu hem niet mocht, moest hij maar opzouten. Hij was hier eerder, hij niet. Pech voor hem dan, ook al was hij een paar maatjes groter dan hem. "Jup." Zei hij kort met een Mexicaans accent. Er kwam een kille stilte waarna de reu weer gromde. In zijn visioen had hij meer gezien dan hij ooit had kunnen dromen, over deze reu. Hij had bij de mafia gezeten, en was weggegeven aan de politie. Een lampje begon boven zijn kop te brandden toen hij alles naging en de reu en hij zeiden tegelijkertijd. "Aha.." Die mafia was niet te vertrouwen. Ze hadden hem weggegeven aan de politie en nu zat niet alleen de politie, maar ook de mafia achter hem aan. De mafia zou hem vangen voor het geld, hem uitleveren aan de politie en als ze het geld hadden zouden ze hem helpen en hem te vragen of hij terug wou komen. Hij rolde even met zijn ogen. Wat was de mafia toch weer lekker voorspelbaar... Het was een gedachte, geen bevestiging. Toch wist hij dat die 'gedachte' wel moest kloppen. Hij was zelf een mens geweest en hij wist hoe voorspelbaar ze waren. Weer viel er een kille stilte. "Jij." Hij keek hem doordringend aan. "Oreo." Verbeterde hij hem zonder enige emotie te tonen noch hem aan te kijken. "Wat was dat net, je leek alsof je wegviel van de aarde. Het ziet er verdacht uit." Sprak hij met zijn Mexicaanse accent. Oreo keek naar het water en hij dacht een gedaante in het water te zien, maar keek naar de reu toen zijn Mexicaanse accent weer klonk. "Mensen." Sprak hij uit. De reu sloot zijn ogen en snoof even. Oreo spitste alert zijn oren en sloot zijn ogen. Hij tilde zijn kop wat op en concentreerde zich niet meer op de wind, maar op de tweebener. Een zacht klikje werd hoorbaar en hij opende zijn ogen. Zijn ogen schoten naar de reu die bukte en het leek alsof God met hem was, maar de kogel schoot net langs hem. Hij hoorde hoe de mensen vloekten en hij vernauwde zijn ogen even. "Kom mee als je verder wilt spreken." Zei de Mexicaanse reu en wenkte hem. "Ik wil niet gestoord worden door een gek die me door mijn hoofd wilt schieten." De reu sprong op en rende soepel naar de stenen die dichtbij waren. Oreo voelde zich opeens erg klein, maar probeerde zijn weg te volgen. Hij rende tussen de rotsen door en een tweede schot klonk. Gericht op hem. Zijn ogen werden groter en hij voelde de neiging om als een bang hertje te blijven staan, maar hij keek voor zich uit en rendde door. Mis. Een derde schot klonk toen de mensen in de gaten hadden hoe snel hij rendde, maar de kogel ketste af tegen de rotsen. Hij zag voor zich een duistere grot waar de reu blijkbaar in verdwenen was. Rotsen verborgen de ingang en het was onbereikbaar voor mensen, maar wel voor honden. Oreo zag hoe de ogen van de reu leken op te lichten in het duister en hij ging tegenover hem zitten. Hij sloeg zijn staart om zich heen en snoof even. Hij had geen zin om heel die vervolging te gaan behandelen dus hij beantwoorde zijn vraag. "Ik ben mijn geheugen verloren." Begon hij en hij snoof even. "Een tijd geleden was ik aan dit strand aangespoeld. Mijn verleden vergeten, de waarheid achtergehouden. Door in contact met dingen te komen kan ik dingen zien van mezelf of van anderen in de toekomst of het verleden." Zei hij vloeiend en koeltjes. Hij keek de reu aan en was zich ervan bewust dat hij iets achter liet. Dat hij mens geweest was. Hij hoefde dat niet te weten, nog niet. Die tijd kwam nog wel als niemand hem als gek verklaarde in ieder geval. Hij keek de reu voor de eerste keer aan met zijn bruine ogen en voelde het ritme van zijn hart die iets sneller ging dan normaal. Het ritme van zijn hart weergalmde tegen de wanden net zoals zijn ademhaling. Het was hier stil, maar tegelijkertijd ook weer rumoerig. Hij voelde hoe de wind niet meer met zijn vacht speelde en de meeuwen niet meer in zijn oren krijsten. Rust. Maar voor hoe lang? Daar wist hij zelfs met zijn visioenen niks op. Dat ging niet op commando, alleen als hij het juist níet wou. Hij wachtte stil en zwijgend op een reactie van de bandiet tegenover hem.

____________________________
“But still my heart stops without you
’cause there’s something about you,
That makes me feel alive.

If the green left the grass on the other side,
I would make like a tree and leave,
If I reached for your hand would your eyes get wide?
Who knew the other side could be so green?"
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Cyder

avatar

Aantal berichten : 187
Punten : 59

Dog profile
Leeftijd: 4,5 years
Levenswijze: Time to unite our claws ~ El Derecho
Partner: A relationship is nothing for me.

BerichtOnderwerp: Re: Lost Memories   di 03 jan 2012, 02:30

Hij keek voor zich uit. Hij voelde dat de reu mee zou komen. Toen de reu verscheen knikte hij naar hem. Hij had 2 schoten gehoord, gelukkig waren die mensen niet echt goede schutters geweest. Want een man uit de FBI zou meteen raak schieten. Daar had hij ervaring mee. De reu begon te spreken, en hij luisterde ernaar. "Ik ben mijn geheugen verloren." Begon de reu. Aandachtig knikte hij. Geheugenverlies, handig. "Een tijd geleden was ik aan dit strand aangespoeld. Mijn verleden vergeten, de waarheid achtergehouden. Door in contact met dingen te komen kan ik dingen zien van mezelf of van anderen in de toekomst of het verleden." Een grijns verscheen op zijn gezicht toen de reu dit zei. "Dus daarom deed je zo." Hij grinnikte kort en keek een naar de grot wanden. "Dus jij kan in de toekomst kijken? Of in het heden/verleden van een ander?" Hij keek de reu aan, en kort leek het alsof hij bijna zeker wist dat deze reu zijn verleden had gezien. "Dus..Je hebt dus ook mijn verleden gezien, neem ik aan?" Hij keek de reu aan. Hopelijk zag de reu niks van zijn eerste levensjaar. De tijd dat hij training heeft gehad bij de politie was toen. Zijn oren gingen alle kanten op. Om zeker te weten dat de mensen nite naar hem aan het zoeken waren. Hij hoorde hun lompe voetstappen niet. Dus ze waren er niet meer. Ze hadden hun geheel uit het oog verloren. Maar het kon ook een list zijn, ze konden nog steeds in de buurt zijn. Je wist nooit wat mensen dachten. "Over dat geheugen verlies, Je... weet dus niks meer van je verleden?" Hij trok een wenkbrauw op. Dat leek hem vervelend. Zijn ogen gleden langs de stenen muur. Soms zag hij wat krassen erin. Het leek meer op tekeningen, maar die waren na de vele jaren versleten. Al speurde hij de grond af. Niks op de grond. Hij bekeek zijn omgeving altijd erg goed. Hij wou weten waar hij wast, want dat kon hij later gebruiken als hij ooit in gevaar was. Hij keek even achter zich en zag dat de grot dood liep. Dus ze zaten in de val als de mensen hun hadden gevonden. Maar hij was niet bang voor mensen, Hij zou er makkelijk vanaf komen, zelfs zonder schoten.

____________________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud




BerichtOnderwerp: Re: Lost Memories   

Terug naar boven Ga naar beneden
 
Lost Memories
Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
A Hopeless Prayer :: The Water :: Het strand-
Ga naar: